ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ-ਪੰਡਿਤ/ਤਲਵਾੜ/ਅਸ਼ੋਕ

ਕਪੂਰਥਲਾ 5 ਅਕਤੂਬਰ ਗੌਰਵ ਮੜੀਆ 
ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀ ਸੱਭਿਅਤਾ,ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਣਗਿਣਤ ਨਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਡੰਬਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਅਣਜਾਣ ਹਨ।ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ,ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲਣਹਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਜਲੰਧਰ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਰੇਸ਼ ਪੰਡਿਤ,ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੰਤਰੀ ਜੋਗਿੰਦਰ ਤਲਵਾੜ ਅਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਵਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਪ੍ਰੈਸ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਹੀ।ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਐਨਸੀਈਆਰਟੀ 9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ ਮੱਧਕਾਲੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਆਪਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ(1000-1700 ਈਸਵੀ)ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ,ਜਾਟ,ਰਾਜਪੂਤ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ,ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਅਤੇ ਦੇਵੈਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨਾਇਕੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਅਬੱਕਾ ਚੌਟਾ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ,ਪਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਕਸਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰੀ ਵੰਡ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ,ਉੱਤਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਦੂਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੁਜਰਾਤ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਾਇਕੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅਬੱਕਾ ਚੌਟਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਤਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ,ਸਗੋਂ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ,ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਾਂ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਜੋਂ ਸਮਝਣਾ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਅਤੀਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।ਨਵੀਂ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਾਠਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਭੀਰ ਅਕਾਦਮਿਕ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰੇਸ਼ ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ,ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ,ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਹੋਣ।ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹਨ।ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੀਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਣ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ,ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਵੀ ਸਿਖਾਉਣ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।