ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ: ਨੈਰੋਬੀ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਗੂੰਜ

ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਨੈਰੋਬੀ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆ ਭਰ 'ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ : ਸੁਖਜੀਤ ਕੌਰ ਲੈਕਚਰਾਰ

1943 ਤੋਂ 2006 ਤੱਕ ਲਗਭਗ 6 ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ 'ਚ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਾਣੇ ਕਰਾਏ ਰਿਕਾਰਡ…

ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਰਹੱਦਾਂ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਪਾਰ ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੂਜੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ 25 ਨਵੰਬਰ 1929 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਣਵੰਡੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗਾਇਕੀ ਸਾਥਣ ਬਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਸਤ 1943 ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਲਾਈਵ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। 31 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਹਿੱਜ ਮਾਸਟਰ ਵਾਇਸ (His Master's Voice) ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਦੋਗਾਣਾ ਮਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧੀਆਂ ਰਲ ਬੈਠੀਆਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਉਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਘਰ ਜਾਣਿਆ ਨਾਮ ਬਣਾ ਗਿਆ। 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਜ਼ੀਆਬਾਦ ਦਿੱਲੀ ਆ ਗਈ। 1948 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੋਢੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਲੈਕਚਰਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਦਸੇਰਾ, ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਚੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਬਈ ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਗੁਲਾਮ ਹੈਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। 1948 ਤੋਂ 1952 ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਇਕਾ ਵਜੋਂ ਸ਼ਹੀਦ, ਸ਼ਗਨ, ਸਿੰਗਾਰ, ਲਾਲ ਦੁਪੱਟਾ ਅਤੇ ਨਦੀਆ ਕੇ ਪਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਮੁਹੱਬਤ ਕਾ ਫਸਾਨਾ ਅਤੇ ਆਨਾ ਹੈ ਤੋ ਆਜਾਓ ਵਰਗੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। 1952 ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੰਬਈ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਪਰਤ ਆਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਟੇਜ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਿਤਾਰਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਗਾਏ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਚੁਣਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਸੀ। ਇਕੱਠਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਨ ਕਿੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਆਈ ਰਾਤ, ਲੱਠੇ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਸ਼ੌਂਕਾਂ ਮੇਲੇ ਦੀ, ਗੋਰੀ ਦੀਆਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕੇ ਸਰਕੇ ਜਾਂਦੀਏ ਮੁਟਿਆਰੇ ਵਰਗੇ ਕਲਾਸਿਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਜੋੜਾ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਅਨ ਪੀਪਲਜ਼ ਥੀਏਟਰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਪਛਾਣਿਆ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੱਕ ਅਮਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੈਰੋਬੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੈਨੇਡਾ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। 1943 ਤੋਂ 2006 ਤੱਕ ਲਗਭਗ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਦੀਆਂ ਸੂਫੀ ਕਾਫ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨੰਦ ਲਾਲ ਨੂਰਪੁਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ ਵਰਗੇ ਕਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧੀਆਂ, ਜੁੱਤੀ ਕਸੂਰੀ, ਮਧਾਣੀਆਂ, ਏਹਨਾ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਪਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੱਜਰਾ, ਗਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਅਤੇ ਬਾਜਰੇ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਵਰਗੇ ਅਮਰ ਗੀਤ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਗੀਤ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲੱਠੇ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਸੁਹੇ ਵੇ ਚੀਰੇ ਵਾਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਡੋਰੀਆ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਗੀਤਾਂ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੋਗਾਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ ਗਾਇਕ ਸਨ ਅਸਾ ਸਿੰਘ ਮਸਤਾਨਾ, ਕਰਨੈਲ ਗਿੱਲ, ਹਰਚਰਨ ਗਰੇਵਾਲ, ਰੰਗੀਲਾ ਜੱਟ ਅਤੇ ਦੀਦਾਰ ਸੰਧੂ। ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਸਾ ਸਿੰਘ ਮਸਤਾਨਾ ਨਾਲ ਕੋਠੇ 'ਤੇ ਖਲੋ ਮਾਹੀਆ ਵਰਗੇ ਦੋਗਾਣੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੀਤ ਬਣ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਰੁਪਿੰਦਰ ਕੌਰ ਗੁਲੇਰੀਆ, ਜੋ ਡੌਲੀ ਗੁਲੇਰੀਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੁਦ ਨਾਮਵਰ ਲੋਕ ਗਾਇਕਾ ਬਣੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੰਦਿਨੀ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੋਦਿਨੀ ਜੱਗੀ। 1976 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸੋਢੀ ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਗਿਰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੋਗਾਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੋਹਤੀ ਸੁਨੈਣੀ ਸ਼ਰਮਾ ਨਾਲ 1995 ਵਿੱਚ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਦ ਥ੍ਰੀ ਜਨਰੇਸ਼ਨਜ਼ ਐਲਪੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੂੰ 1984 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਨਾਟਕ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ, ਮਿਲੇਨੀਅਮ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿੰਗਰ ਪੁਰਸਕਾਰ, 2002 ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਡਾਕਟਰੇਟ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਅਤੇ 2006 ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲਿਆ। ਇਸੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਖਿਤਾਬ ਮਿਲਿਆ।
ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚ ਉਹ 2004 ਵਿੱਚ ਪੰਚਕੂਲਾ ਆ ਵੱਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਨੇੜੇ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਲਿਆ। 22 ਦਸੰਬਰ 2005 ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਰਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਪੰਚਕੂਲਾ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੰਭਲ ਗਈ ਅਤੇ ਜਨਵਰੀ 2006 ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਕੇ ਖੁਦ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ 29 ਮਾਰਚ 2006 ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਡਾ. ਏ.ਪੀ.ਜੇ. ਅਬਦੁਲ ਕਲਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇੰਨੇ ਲੰਮੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਹਰਿਆਣਾ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ।
2006 ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਲਾਜ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਗਈ। 14 ਜੂਨ 2006 ਨੂੰ 77 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦਿਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਕੋਮਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਡਾ. ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ, ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਧੁਨ ਦੀ ਰਾਹ ਦਸੇਰਾ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ 2006 ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ ਜਾਰੀ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ, ਹਰ ਵਾਢੀ, ਹਰ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਇਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਡਾ. ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ, ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਧੁਨ ਦੀ ਰਾਹ ਦਸੇਰਾ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ 2006 ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਇਲ ਜਾਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ, ਹਰ ਵਾਢੀ, ਹਰ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਇਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੇਸ਼ਕਸ : ਮੰਗਤ ਸਿੰਘ ਸੈਦਪੁਰ (ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ)/ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਮੈਣ ਮਾਜਰੀ ਮੋਬਾਇਲ : 7087776975